Naar Mexico reizen is lang reizen. Je vliegt zo’n 12u, omdat je eerst over Groenland passeert. Met de bus reis je dan nog eens minstens even lang, maar minder comfortabel om uiteindelijk met een gammel camionette, na nog eens een rit van 4u, in Ocotepec aan te komen. We voelden dons nogal bekeken aangezien we blank, groot en sommigen blond waren. Daar wen je niet aan, maar je leert er wel mee om te gaan. Je gaat automatisch gebukt onder deuren en je smeert je in met zonnecrème en uiteraard ook met aftersun.
Maar wat doet zo’n ervaring nu écht met een mens?
Een reiservaring maak je vooreerst zelf, maar een goeie enthousiaste groep, de juiste voorbereiding en véél véél toffe kindjes zijn de ingrediënten om een lekkere cake te bakken. Je stelt je zelf flexibel op en je stelt je open voor nieuwe ervaringen en kennismakingen, waardoor je de toegeworpen kansen apprecieert. Je gaat hier maar voor één ding: de kindjes en jezelf plezier brengen en dat we van twee kanten mogen ‘groeien’ en leren. De Maya- of Aztekentempels mogen dan wel impressionant zijn, toch zijn we met zijn allen veel meer onder de indruk van een kinderlach, de manier waarop ze mooi samen spelen en hun zorg voor jongere broertjes of zusjes.
Groeien en leren werkt slechts met een juist functionerende groep, waar ieder zichzelf in mag zijn. Zo’n groep hadden we en misschien zelfs ietsje meer.
Zr. Lies en Nele vormden de fundering om een groep jongelingen niet onbezonnen te laten vertrekken.
Alles was aanwezig om een lacht van de kindjes te ontvangen, wat ons veel energie en motivatie gaf om zo vier weken door te gaan. Je bent moe, maar de voldoening overwint. Hier merken we dat van dag tot dag leven ook wel rust brengt. We hebben hier écht geleefd en onze bewustwording is op scherp gesteld.
Graag dragen we in ons een stukje Mexico mee naar huis.
donderdag 6 augustus 2009
woensdag 29 juli 2009
El ultima ves
si, hoy es el ultima ves que voy en el blog, porque vamos a terminar!
laatste bericht, het einde van ons verblijf in Mexico.
Goed nieuws voor alle ouders, nog maar een paar dagen en we verlaten definitief Mexico, en keren terug naar de regen! Nu ja niet iedereen, sommigen trekken nog rond, ma kom het einde nadert voor allen. Bij alles wat we doen zijn we aan het aftellen, zo was het bv vandaag de laatste dag naar een gemeenschap. Vanavond het laatste echte speelplein in Ocotepec. etc. Ene alhoewel dat we wel uitkijken naar iedereen terug te zien en dat we het eten hier niet echt gaan missens, gaan we de rest wel missen! De kindjes, de natuur, al die nieuwe ervaringen,... Ma goed, het was leuk! Dus ja groetjes aan allen! en tot in Belgie
xxx
de groep
en ja ik heb het geschreven: Sabine
laatste bericht, het einde van ons verblijf in Mexico.
Goed nieuws voor alle ouders, nog maar een paar dagen en we verlaten definitief Mexico, en keren terug naar de regen! Nu ja niet iedereen, sommigen trekken nog rond, ma kom het einde nadert voor allen. Bij alles wat we doen zijn we aan het aftellen, zo was het bv vandaag de laatste dag naar een gemeenschap. Vanavond het laatste echte speelplein in Ocotepec. etc. Ene alhoewel dat we wel uitkijken naar iedereen terug te zien en dat we het eten hier niet echt gaan missens, gaan we de rest wel missen! De kindjes, de natuur, al die nieuwe ervaringen,... Ma goed, het was leuk! Dus ja groetjes aan allen! en tot in Belgie
xxx
de groep
en ja ik heb het geschreven: Sabine
maandag 27 juli 2009
laatste week
Nu wordt het echt aftellen. Vreemd, eigenlijk, we zijn hier maar een paar dagen meer.
Deze morgen zijn we in een nieuwe gemeenschap begonnen: San Francisco. De kinderen stonden ons al op te wachten en de meesten speelden dadelijk mee (de kinderen zitten meestal ook graag aan de kant te kijken). De kinderen zijn wel vrij klein. Bijna niemand spreekt Spaans. We hadden vandaag wel geluk. Twee jongeren namen de taak van tolk op zich en vertaalden de spelletjes naar het Zoque, dat hielp. Soms hebben we in de gemeenschap het gevoel dat we even goed ik het Nederlands zouden kunnen praten als in het Spaans: voor ons minder moeilijk en voor hen even weinig te begrijpen.
Morgen wordt de groep uitgebreid: zr Alejandra (de verantwoordelijke van Vides Mexico die we in Mexico-stad ontmoetten) komt voor 1 dag op bezoek en ze brengt 2 Italiaanse vrijwilligers mee (een zuster en een jongere) die de eerste dagen met ons zullen meedraaien en daarna proberen verderzetten wat wij hier doen (al zal het met 2 niet lukken om het speelplein draaiende te houden). We weten niet goed hoe dat allemaal zal verlopen en hopen allemaal dat de samenwerking goed zal verlopen. Het maakt de ervaring in elk geval nog internationaler.
Dit weekend zijn we naar een meertje gegaan: lekker lui ontspannen. wandelen, zonnen, lekker eten,... Dat dachten we toch, Ontspannen en wandelen wel, in de zon liggen en lekker eten??? De eerste regendruppels waren op zich wel een aangename verfrissing tijdens het zonnen. We wilden blijven liggen ook al begon het wat harder maar op een bepaald moment moesten we het gewoon opgeven: het zag er niet naar uit dat het snel zou stoppen en het begon altijd maar harder te regenen. Eten hadden we dan al gedaan. Giorgio (een oudere Italiaanse Videsvrijwilliger die hier het manusje van alles is en blij was eens met ons iets samen te doen) trakteerde ons. We keken al uit naar een lekker stukje vlees (barbeque) of een lekkere vis. Giorgio moest op tijd weg en om 11.30u hadden we het eten voor 12.30u al besteld, zodat het op tijd klaar zou zijn. Dat hoopten wij toch maar dat bleek niet te kloppen. Giorgio is vertrokken zonder te eten want het was bijna 13.30u vooraleer het eten kwam. Het vlees bleek taai te zijn en de vis wat weinig om genoeg gegeten te hebben. Aan de andere kant: het was eens iets anders: eens geen kip of gehakt, geen pasta met tomaten, zelfs geen rijst (wel tortilla natuurlijk).
Achteraf bleek in wat voor een leescultuur wij leven. Zowat iedereen van ons zette zich tijdens de regen onder een afdakje met een boek. Jolien tekende en Frauke schreef. Vooral dat laatste vonden de kinderen leuk: ja, ook hier waren wij een bezienswaardigheid voor de kinderen die totaal onverlegen ons van dichtbij kwamen bekijken. Het grootste plezier beleefden zij door mee te proberen lezen met Frauke: wat zou zij allemaal schrijven? Tortilla: dat verstonden ze. Dan maar verzinnen wat ze er nog bij kon geschreven hebben... En kinder(en)... schreef ze iets over een kleuterschool? (in verschillende talen wordt Kinder daarvoor gebruikt).
Straks komen de kinderen terug spelen. Vandaag zijn het de jongens. Donderdag is het de afsluiting. Vrijdag kunnen we dan overal opruimen en poetsen. Zaterdagmorgen vertrekken we hier al. Zaterdagnacht nemen we de bus naar Mexico-stad waar we rond zondagmiddag aankomen en 's avonds nemen we dan het vliegtuig. Maandagavond zijn we dan terug in ons eigen Belgenlandje (toch met 5 want met 4 blijven ze nog een week verder rondtrekken).
Groetjes allemaal!
Deze morgen zijn we in een nieuwe gemeenschap begonnen: San Francisco. De kinderen stonden ons al op te wachten en de meesten speelden dadelijk mee (de kinderen zitten meestal ook graag aan de kant te kijken). De kinderen zijn wel vrij klein. Bijna niemand spreekt Spaans. We hadden vandaag wel geluk. Twee jongeren namen de taak van tolk op zich en vertaalden de spelletjes naar het Zoque, dat hielp. Soms hebben we in de gemeenschap het gevoel dat we even goed ik het Nederlands zouden kunnen praten als in het Spaans: voor ons minder moeilijk en voor hen even weinig te begrijpen.
Morgen wordt de groep uitgebreid: zr Alejandra (de verantwoordelijke van Vides Mexico die we in Mexico-stad ontmoetten) komt voor 1 dag op bezoek en ze brengt 2 Italiaanse vrijwilligers mee (een zuster en een jongere) die de eerste dagen met ons zullen meedraaien en daarna proberen verderzetten wat wij hier doen (al zal het met 2 niet lukken om het speelplein draaiende te houden). We weten niet goed hoe dat allemaal zal verlopen en hopen allemaal dat de samenwerking goed zal verlopen. Het maakt de ervaring in elk geval nog internationaler.
Dit weekend zijn we naar een meertje gegaan: lekker lui ontspannen. wandelen, zonnen, lekker eten,... Dat dachten we toch, Ontspannen en wandelen wel, in de zon liggen en lekker eten??? De eerste regendruppels waren op zich wel een aangename verfrissing tijdens het zonnen. We wilden blijven liggen ook al begon het wat harder maar op een bepaald moment moesten we het gewoon opgeven: het zag er niet naar uit dat het snel zou stoppen en het begon altijd maar harder te regenen. Eten hadden we dan al gedaan. Giorgio (een oudere Italiaanse Videsvrijwilliger die hier het manusje van alles is en blij was eens met ons iets samen te doen) trakteerde ons. We keken al uit naar een lekker stukje vlees (barbeque) of een lekkere vis. Giorgio moest op tijd weg en om 11.30u hadden we het eten voor 12.30u al besteld, zodat het op tijd klaar zou zijn. Dat hoopten wij toch maar dat bleek niet te kloppen. Giorgio is vertrokken zonder te eten want het was bijna 13.30u vooraleer het eten kwam. Het vlees bleek taai te zijn en de vis wat weinig om genoeg gegeten te hebben. Aan de andere kant: het was eens iets anders: eens geen kip of gehakt, geen pasta met tomaten, zelfs geen rijst (wel tortilla natuurlijk).
Achteraf bleek in wat voor een leescultuur wij leven. Zowat iedereen van ons zette zich tijdens de regen onder een afdakje met een boek. Jolien tekende en Frauke schreef. Vooral dat laatste vonden de kinderen leuk: ja, ook hier waren wij een bezienswaardigheid voor de kinderen die totaal onverlegen ons van dichtbij kwamen bekijken. Het grootste plezier beleefden zij door mee te proberen lezen met Frauke: wat zou zij allemaal schrijven? Tortilla: dat verstonden ze. Dan maar verzinnen wat ze er nog bij kon geschreven hebben... En kinder(en)... schreef ze iets over een kleuterschool? (in verschillende talen wordt Kinder daarvoor gebruikt).
Straks komen de kinderen terug spelen. Vandaag zijn het de jongens. Donderdag is het de afsluiting. Vrijdag kunnen we dan overal opruimen en poetsen. Zaterdagmorgen vertrekken we hier al. Zaterdagnacht nemen we de bus naar Mexico-stad waar we rond zondagmiddag aankomen en 's avonds nemen we dan het vliegtuig. Maandagavond zijn we dan terug in ons eigen Belgenlandje (toch met 5 want met 4 blijven ze nog een week verder rondtrekken).
Groetjes allemaal!
vrijdag 24 juli 2009
Nog 1 week speelplein!!!
Ja zoals de titel het zegt, het einde is al in zicht: nog maar 7 dagen speelplein en ons verblijf in Mexico wordt afgerond. Dat brengt nogal wat gemengde gevoelens met zich mee, al probeert iedereen er zo weinig mogelijk aan te denken, wat ook best wel lukt gezien onze overvolle agenda. Eenderzijds verlangt iedereen er naar om zijn gelievde vrienden en familie te zien, maar.... dat betekend wel dat Mexico definitief achter de rug is voor ons. Want alhoewel het soms toch echt stressen is en we het erg druk hebben, toch zou niemand, allesinds dat is hoe het lijkt, dat voor een luilekkervakantie willen omwisselen, er valt zoveel voldoening te halen uit het werk dat we nu doen. Ik zeg bewust werk, want het is niet altijd een makkie en we doen ons uiterste best. We staan iedere dag vroeg op om dan nog een wandeling van een half uur tot een uur te doen, bijna altijd bergop, rusten vijf minuutjes en spelen dan weer twee uur met de kindjes, weer dezelfde wandeling, eten, even rust, voorbereiden, twee uur speelplein, koken, eten en dadelijk slapen. Behalve dan gisteren. Aangezien Fran vandaag jarig is hebben sommigen nog wat voorbereid. Jolien, Frauke en Sabine hebben taart gemaakt en er zijn ballonen opgehangen en een cadeautje voor haar. Die taart gaan we straks eten na de speelplein. Mmmm quatre quards met chocolade... Deze morgen was er naast natuurlijk de verjaardag van Fran nog een opmerkelijk voorval. De kat die in ons huis woont was namelijk al hoogzwanger toen wij aankwamen en deze ochtend hebben we tijdens het ontbijt schrille kreten van de kat gehoord. Verbaast keken we rond van waar dat geluid zou kunnen komen. Tot plots iemand op het idee kwam om in de kast te kijken. Daaruit sprong de kat die daar blijkbaar in opgesloten was en begong als een gek te rollen en rond zich heen te slaan. En voor dat we konden bekomen van de schok zien we plots vanwaar het zonderlinge gedrag van de kat kwam, zij zat daar voorwaar te jongeren voor onze neus. Deze middag bleken het er drie te zijn en zij waren gelukkig, tegengesteld aan vorig jaar niet opgegeten. Deze voormiddag hebben we tekeningen gemaakt uit bolletjes crepepapier, een iets minder geslaagde activiteit omdat er maar weinig hun tekening af hadden kunnen werken, maar de cadeautjes op het einde van de voormiddag maakten veel goed voor de kleine kapoenen. En natuurlijk zijn er weer een hoop mooie fotos van schattige kinderen gemaakt. Ene nu voorbereiden voor vanavond. Dus nogmaals,
kusjes, groetjes en nog zoveel meer aan iedereen!!!
De groep
ps: dat bellen was maar een suggestie omdat de vooraf voorgestelde uren practisch onmogelijk waren. Wachtwoord altijd dezelfde dingen dus: how? Telenet gaat niet: andere sugesties zijn welkom. Ene als er nog iets uit Mexico gewenst is ... nu is het het moment.
xxxx
Sabine
kusjes, groetjes en nog zoveel meer aan iedereen!!!
De groep
ps: dat bellen was maar een suggestie omdat de vooraf voorgestelde uren practisch onmogelijk waren. Wachtwoord altijd dezelfde dingen dus: how? Telenet gaat niet: andere sugesties zijn welkom. Ene als er nog iets uit Mexico gewenst is ... nu is het het moment.
xxxx
Sabine
donderdag 23 juli 2009
snikheet
Ik twijfelde net of ik nog zou op de blog schrijven dat het snikheet is, of terug zou keren. De regen doet me beslissen om nog even te blijven (al regent het niet overdreven hard).
Het is hier dus inderdaad snikheet (warmer dan ons hartje verlangt en dus ook veel vermoeiender). Voor diegenen die ons thuis verwachten. We zullen doodop thuiskomen, dat is nu alvast een zekerheid. Onze conditie zal ook wel verbeterd zijn: elke dag een fikse wandeling... onze kuiten voelen het (al slaagden Sabine en Reidert er vandaag in om de terugweg al lopend af te leggen).
Regenen heeft het hier al in dagen niet meer gedaan (Hopelijk stopt het dan ook vooraleer het speelplein straks terug begint). Dat zorgtr er wel voor dat het de hele tijd warm blijft.
Ik las bij de reacties wat verwondering over het opsplitsen per leeftijd... Het waren er gewoon te veel, dus we moesten opslitsen. Per leeftijd... ook een mogelijkheid maar heel wat kinderen weten hun leeftijd niet en je kunt het bij velen ook echt niet schatten. Nu is de opsplitsing gemakkelijk en het werkt gemakkelijk: sporten: met de meisjes kan je makkelijker ook iets anders doen dan voetbal of basketbal, toneel, dans en circus: ze durven al zo moeilijk voor kinderen van hetzelfde geslacht, voor een gemengde groep zou het nog veel ñoeilijker zijn. Knutselen? Het is met de meisjes vooral veel rustiger. Een ander aanbod moet je niet doen. Armbandjes en kettingen maken is hier minstens even aantrekklijk voor de jongens. De jongens zijn hier trouwens beter in knutselen, touwtje springen,... Het verschil is dus soms nog minder dan bij ons.
Wat het naar school gaan betreft: hier gaan op dit moment ongeveer evenveel meisjes als jongens nar school .Vanaf het derde leerkjaar krijgen de moeders een soort kindergeld als hun kinderen naar school gaan. Dat bevordert het schoolgaan ( al gaan een aantal alleen 's morgens om als aanwezig aangeduid te worden: gemakkelijk verdiend voor de leerkrachten dus waarom zouden ze het niet toelaten). We waren op de prclamatie van de school van de zusters (ze zijn hier begonnen met een kleuterschooltje en er is al een eerste leerjaar). Meer als de helft van de kinderen (in het eerste leerjaar bvb zelfs maar 4 of 5 van de ongeveer 15), kreeg geen getuigschrift, zaarschijnlijk omdat ze niet genog naar de school gegaan zijn.
Ondertussen is er een mysterie rond de wiskunde opgelost: ze leren hier vanaf het eerste leerjaar cijferen en pas vanaf het 4de leerjaar echt hoofdrekenen. Als je ze laat cijferen, lukt het iets beter, alhoewel je moet blijven weten hoeveel 17 min 8 is, natuurlijk. Als je ze laat uit het hoofd rekenen hoeveel 100 min 99 is, tekenen ze eerst 100 streepjes (en neen, niet per 10) en dan doen ze er eentje weg. Veel telwerk, dus en weinig hoofdrekenen.
Nu ga ik jullie laten en gaan spelen en jam, ik heb pech: nu is het keihard aan het regenen (en terwijl ik dit schrijf wordt het nog veel erger.
Groetjes aan iedereen!!!
Het is hier dus inderdaad snikheet (warmer dan ons hartje verlangt en dus ook veel vermoeiender). Voor diegenen die ons thuis verwachten. We zullen doodop thuiskomen, dat is nu alvast een zekerheid. Onze conditie zal ook wel verbeterd zijn: elke dag een fikse wandeling... onze kuiten voelen het (al slaagden Sabine en Reidert er vandaag in om de terugweg al lopend af te leggen).
Regenen heeft het hier al in dagen niet meer gedaan (Hopelijk stopt het dan ook vooraleer het speelplein straks terug begint). Dat zorgtr er wel voor dat het de hele tijd warm blijft.
Ik las bij de reacties wat verwondering over het opsplitsen per leeftijd... Het waren er gewoon te veel, dus we moesten opslitsen. Per leeftijd... ook een mogelijkheid maar heel wat kinderen weten hun leeftijd niet en je kunt het bij velen ook echt niet schatten. Nu is de opsplitsing gemakkelijk en het werkt gemakkelijk: sporten: met de meisjes kan je makkelijker ook iets anders doen dan voetbal of basketbal, toneel, dans en circus: ze durven al zo moeilijk voor kinderen van hetzelfde geslacht, voor een gemengde groep zou het nog veel ñoeilijker zijn. Knutselen? Het is met de meisjes vooral veel rustiger. Een ander aanbod moet je niet doen. Armbandjes en kettingen maken is hier minstens even aantrekklijk voor de jongens. De jongens zijn hier trouwens beter in knutselen, touwtje springen,... Het verschil is dus soms nog minder dan bij ons.
Wat het naar school gaan betreft: hier gaan op dit moment ongeveer evenveel meisjes als jongens nar school .Vanaf het derde leerkjaar krijgen de moeders een soort kindergeld als hun kinderen naar school gaan. Dat bevordert het schoolgaan ( al gaan een aantal alleen 's morgens om als aanwezig aangeduid te worden: gemakkelijk verdiend voor de leerkrachten dus waarom zouden ze het niet toelaten). We waren op de prclamatie van de school van de zusters (ze zijn hier begonnen met een kleuterschooltje en er is al een eerste leerjaar). Meer als de helft van de kinderen (in het eerste leerjaar bvb zelfs maar 4 of 5 van de ongeveer 15), kreeg geen getuigschrift, zaarschijnlijk omdat ze niet genog naar de school gegaan zijn.
Ondertussen is er een mysterie rond de wiskunde opgelost: ze leren hier vanaf het eerste leerjaar cijferen en pas vanaf het 4de leerjaar echt hoofdrekenen. Als je ze laat cijferen, lukt het iets beter, alhoewel je moet blijven weten hoeveel 17 min 8 is, natuurlijk. Als je ze laat uit het hoofd rekenen hoeveel 100 min 99 is, tekenen ze eerst 100 streepjes (en neen, niet per 10) en dan doen ze er eentje weg. Veel telwerk, dus en weinig hoofdrekenen.
Nu ga ik jullie laten en gaan spelen en jam, ik heb pech: nu is het keihard aan het regenen (en terwijl ik dit schrijf wordt het nog veel erger.
Groetjes aan iedereen!!!
maandag 20 juli 2009
al over de helft!!!!
hey allemaal,
Ongeloofelijk, maar waar, wij zitten al over de helft van ons verblijf in mexico, de derde week is officieel begonnen. Allereerst, groetjes aan alle op nieuws wachtende ouders en andere!
Zoals in het vorige bericht dat door ons aangekondigd werd zijn wij de voorbije dagen op stap geweest, een beetje de toerist gaan uithangen. dat houd in: de mayatempels gaan bezoeken en ook twee watervallen. Daar is bijna iedereen gaan zwemmen. Er werd vaak een vergelijking gemaakt tussen de waterval en een subtropisch zwembad, wat wel logisch is want het was een echt paradijselijke omgeving. In de tweede waterval zijn we niet gaan zwemmen, daar had het eerst zo mooie azuurblauwe water een grijsgroene kleur gekregen, wat minder tot zwemmem uitnodigde, al was de waterval niet minder indrukwekkend. Palenque was snikheet, wat wel jammer was want het waren echt indrukwekkende tempels: zo mooi bewaard! En midden in het oerwoud. Talrijke ruimte van het geheugen van onze fototoestellen is toen verloren gegaan. Ook het vermelden waard is het marktje dat we de dag daarvoor hebben bezocht in San Cristobal en waar we, net als bij andere marktjes die we bezocht hebben, een voorraad soeveniers enzo hebben ingeslagen. We hebben nog zoveel meer gedaan, maar ik wil de spannig nog erin houden voor de fotoavonden die ongetwijfeld nog aan deze reis gaan volgen en zal daarom niet verder in detail treden over onze vele belevenissen. Toch wil ik nog de indruk vermelden die deze uitstap op ons heeft nagelaten: ik weet niet meer wie deze uitspraak gemaakt heeft, maar dat geeft niet omdat we er allen achterstaan: de lach van een kind doet ons meer dan al die tempels of andere toeristische dingen die hier te bezichtigen zijn. De terugkeer van zondagavond in Ocotepec was echt thuiskomen. Al die lieve kindjes, we hebben ze gemist!
Dus vandaag zijn we er terug helemaal ingevlogen. We zijn weer naar een verre gemeenschap geweest, met een hele moeilijke naam, die me momemteel niet te binnen schiet. Met enthousiaste kinderen, en ook veel, waar we een aantal geslaagde activiteiten hebben gedaan.
Nu is iedereen zich aan het klaarmaken voor de volgende activiteiten, dat ga ik nu trouwens ook doen.
ps:(van sabine alleen) sophie jij bent een schurk, zo mijn bed inpalmen! :) als betaling eis ik een kusje per dag: eerlijk is eerlijk. bellen mag best tussen onze een en drie uur en onze tijd is een uur vroeger dan wat ik aan de telefoon gezegd heb. voor het geld cva wel het kost ons maar 5 pesos. Wees gerust ik neem mijn pilletjes in. en ben kerngezond! en nog iets, ik geraak niet op gmail: geld tot het tegendeel blijkt! Sabine
Groetjes en kusjes van ons allemaal!
en nog zo veel meer!
xxxxxxxxxx
Ongeloofelijk, maar waar, wij zitten al over de helft van ons verblijf in mexico, de derde week is officieel begonnen. Allereerst, groetjes aan alle op nieuws wachtende ouders en andere!
Zoals in het vorige bericht dat door ons aangekondigd werd zijn wij de voorbije dagen op stap geweest, een beetje de toerist gaan uithangen. dat houd in: de mayatempels gaan bezoeken en ook twee watervallen. Daar is bijna iedereen gaan zwemmen. Er werd vaak een vergelijking gemaakt tussen de waterval en een subtropisch zwembad, wat wel logisch is want het was een echt paradijselijke omgeving. In de tweede waterval zijn we niet gaan zwemmen, daar had het eerst zo mooie azuurblauwe water een grijsgroene kleur gekregen, wat minder tot zwemmem uitnodigde, al was de waterval niet minder indrukwekkend. Palenque was snikheet, wat wel jammer was want het waren echt indrukwekkende tempels: zo mooi bewaard! En midden in het oerwoud. Talrijke ruimte van het geheugen van onze fototoestellen is toen verloren gegaan. Ook het vermelden waard is het marktje dat we de dag daarvoor hebben bezocht in San Cristobal en waar we, net als bij andere marktjes die we bezocht hebben, een voorraad soeveniers enzo hebben ingeslagen. We hebben nog zoveel meer gedaan, maar ik wil de spannig nog erin houden voor de fotoavonden die ongetwijfeld nog aan deze reis gaan volgen en zal daarom niet verder in detail treden over onze vele belevenissen. Toch wil ik nog de indruk vermelden die deze uitstap op ons heeft nagelaten: ik weet niet meer wie deze uitspraak gemaakt heeft, maar dat geeft niet omdat we er allen achterstaan: de lach van een kind doet ons meer dan al die tempels of andere toeristische dingen die hier te bezichtigen zijn. De terugkeer van zondagavond in Ocotepec was echt thuiskomen. Al die lieve kindjes, we hebben ze gemist!
Dus vandaag zijn we er terug helemaal ingevlogen. We zijn weer naar een verre gemeenschap geweest, met een hele moeilijke naam, die me momemteel niet te binnen schiet. Met enthousiaste kinderen, en ook veel, waar we een aantal geslaagde activiteiten hebben gedaan.
Nu is iedereen zich aan het klaarmaken voor de volgende activiteiten, dat ga ik nu trouwens ook doen.
ps:(van sabine alleen) sophie jij bent een schurk, zo mijn bed inpalmen! :) als betaling eis ik een kusje per dag: eerlijk is eerlijk. bellen mag best tussen onze een en drie uur en onze tijd is een uur vroeger dan wat ik aan de telefoon gezegd heb. voor het geld cva wel het kost ons maar 5 pesos. Wees gerust ik neem mijn pilletjes in. en ben kerngezond! en nog iets, ik geraak niet op gmail: geld tot het tegendeel blijkt! Sabine
Groetjes en kusjes van ons allemaal!
en nog zo veel meer!
xxxxxxxxxx
woensdag 15 juli 2009
al meer dan een week hier
Dag allemaal,
Ondertussen zijn we hier meer dan een week. Het moet gezegd: we hebben een heel goede groep mee. Iedereen doet keihard zijn of haar best en het klikt goed tussen ons.
Het weer is heel goed: het regent niet bijzonder veel en het is eerder te warm (gisteren en vandaag is het echt warm). Zieken zijn er ook niet.
We zijn in de voormiddag al naar 2 verschillende gemeenschappen gegaan, morgen is de derde aan de beurt.
In de namiddag doen we speelplein ter plaatse. We hebben ons echter al snel moeten opsplitsen: de tweede dag waren er al ongeveer 200 kinderen. Wetende dat er normaal elke dag bij komen, moesten we iets anders doen. Daarom doen ze het nu zo: De eerste 40 minuten is iedereen welkom, daarna splitsen we ons op in groepjes, 1 dag voor de jongens, een andere voor de meisjes. Op deze manier is het haalbaar en kunnen de kinderen ook echt iets doen.
We geven ook wiskunde bijles. Kiezen oñ wiskunde te leren of om te spelen of te knutselen... in Belgi[e zou de keuze snel gemaakt zijn: hier zijn er elke dag een 10-tal kinderen die kiezen voor wiskunde.
Soms is het ook echt rampzalig gesteld met de wiskunde: een meisje dat in het middelbaar zit kan nog niet aftrekken: Hoeveel is 17-8? 1? Dan vraag je je toch echt af wat het niveau van het onderwijs hier is en waarom de zusters zelf beginnen met een school.
We moeten de leerkrachten van de school van de zusters trouwens eens de Inzaire en de Hukkelbuk leren. Het Smidje is hier al een grote hit op bijeenkomsten met jongeren, de andere dansen lijken de zusters ook wel tof.
Voor de rest maken we veel armbandjes met de kinderen: niets is toffer dan dat. Als we een dag geen armbandjes maken, vragen ze al waarom en of we er dan de volgende dag wel maken.
Van vrijdag tot zondag kunnen we geen speelplein geven hier omdat er andere dingen te doen zijn in huis. We profiteren hiervan om naar Paleque te gaan (goed bewaarde Mayaruïnes die wat verder weg liggen). Aangezien we o.w.v. de Mexicaanse griep niet in Mexico City gebleven zijn, zien we op die manier toch een aantal dingen.
Wat de Mexicaanse griep betreft: we merken hier niets van.
Groetjes van ons allemaal!!!
Ondertussen zijn we hier meer dan een week. Het moet gezegd: we hebben een heel goede groep mee. Iedereen doet keihard zijn of haar best en het klikt goed tussen ons.
Het weer is heel goed: het regent niet bijzonder veel en het is eerder te warm (gisteren en vandaag is het echt warm). Zieken zijn er ook niet.
We zijn in de voormiddag al naar 2 verschillende gemeenschappen gegaan, morgen is de derde aan de beurt.
In de namiddag doen we speelplein ter plaatse. We hebben ons echter al snel moeten opsplitsen: de tweede dag waren er al ongeveer 200 kinderen. Wetende dat er normaal elke dag bij komen, moesten we iets anders doen. Daarom doen ze het nu zo: De eerste 40 minuten is iedereen welkom, daarna splitsen we ons op in groepjes, 1 dag voor de jongens, een andere voor de meisjes. Op deze manier is het haalbaar en kunnen de kinderen ook echt iets doen.
We geven ook wiskunde bijles. Kiezen oñ wiskunde te leren of om te spelen of te knutselen... in Belgi[e zou de keuze snel gemaakt zijn: hier zijn er elke dag een 10-tal kinderen die kiezen voor wiskunde.
Soms is het ook echt rampzalig gesteld met de wiskunde: een meisje dat in het middelbaar zit kan nog niet aftrekken: Hoeveel is 17-8? 1? Dan vraag je je toch echt af wat het niveau van het onderwijs hier is en waarom de zusters zelf beginnen met een school.
We moeten de leerkrachten van de school van de zusters trouwens eens de Inzaire en de Hukkelbuk leren. Het Smidje is hier al een grote hit op bijeenkomsten met jongeren, de andere dansen lijken de zusters ook wel tof.
Voor de rest maken we veel armbandjes met de kinderen: niets is toffer dan dat. Als we een dag geen armbandjes maken, vragen ze al waarom en of we er dan de volgende dag wel maken.
Van vrijdag tot zondag kunnen we geen speelplein geven hier omdat er andere dingen te doen zijn in huis. We profiteren hiervan om naar Paleque te gaan (goed bewaarde Mayaruïnes die wat verder weg liggen). Aangezien we o.w.v. de Mexicaanse griep niet in Mexico City gebleven zijn, zien we op die manier toch een aantal dingen.
Wat de Mexicaanse griep betreft: we merken hier niets van.
Groetjes van ons allemaal!!!
donderdag 9 juli 2009
groetjes vanuit ocotepec
hallo allemaal
wij schrijven hier snel een berichtje voordat de volgende activiteiten beginnen.
De kennismaking met ocotepec hebben we ondertussen al achter de rug. In de voormiddag spelen we met de kindjes van Santo Domingo. En in de namiddag met die van hier: we hadden gisteren veel succes, veel meer kindjes dan verwacht. En het eten is ook beter dan verwacht, geen vermageringskuur dus. Het is hier echt wel scheitezalig¡ het weer is hier echt belgisch dus daarvoor moeten we ons dus niet aanpassen. Jolien hoopt dat haar broer jaloers is.
Groetjes, kussjes,
wij
wij schrijven hier snel een berichtje voordat de volgende activiteiten beginnen.
De kennismaking met ocotepec hebben we ondertussen al achter de rug. In de voormiddag spelen we met de kindjes van Santo Domingo. En in de namiddag met die van hier: we hadden gisteren veel succes, veel meer kindjes dan verwacht. En het eten is ook beter dan verwacht, geen vermageringskuur dus. Het is hier echt wel scheitezalig¡ het weer is hier echt belgisch dus daarvoor moeten we ons dus niet aanpassen. Jolien hoopt dat haar broer jaloers is.
Groetjes, kussjes,
wij
dinsdag 30 juni 2009
zondag 21 juni 2009
Waarom deze blog?
We hebben gekozen om deze blog op te starten, voornamelijk zodat het thuisfront onze avonturen vanuit het verre Mexico kan volgen en natuurlijk ook om enkele fotos uit te wisselen. Hier zullen jullie hopelijk een antwoord op jullie vraag vinden: hoe het nu met ons is gesteld in Mexico.
"Ons"/ "We" is in dit geval een groep van 9 jonge enthousiastelingen die voor een maand richting een bergachtig dorpje in Mexico, Ocotepec genaamd, trekken om daar het beste van onszelf te geven... al spelend en delend met de kinderen van ter plaatse.
We trekken van 5 juli 2009 tot 2 augustus 2009 naar de provincie Chiapas en verblijven in Ocotepec in het internaat van de Zusters van Don Bosco. Zo’n 200 kinderen komen samen in het internaat waar wij logeren. Wij willen hen spelen aanbieden, met hen knutselen, toneel spelen, dansen,… Het recht op spelen is voor vele kinderen in Mexico geen evidentie. Daar willen we verandering in brengen.
Ons aftellen is alvast begonnen...
Veel leesplezier!
Fran, Frauke, Jolien, Katrijn, zr Lies, Nele, Reindert, Sabine, Reindert en Simon
"Ons"/ "We" is in dit geval een groep van 9 jonge enthousiastelingen die voor een maand richting een bergachtig dorpje in Mexico, Ocotepec genaamd, trekken om daar het beste van onszelf te geven... al spelend en delend met de kinderen van ter plaatse.
We trekken van 5 juli 2009 tot 2 augustus 2009 naar de provincie Chiapas en verblijven in Ocotepec in het internaat van de Zusters van Don Bosco. Zo’n 200 kinderen komen samen in het internaat waar wij logeren. Wij willen hen spelen aanbieden, met hen knutselen, toneel spelen, dansen,… Het recht op spelen is voor vele kinderen in Mexico geen evidentie. Daar willen we verandering in brengen.
Ons aftellen is alvast begonnen...
Veel leesplezier!
Fran, Frauke, Jolien, Katrijn, zr Lies, Nele, Reindert, Sabine, Reindert en Simon
Abonneren op:
Posts (Atom)